چند سطری برای آرش جودکی که در سیرت و صورت انسانی دوست داشتنی به نظر می رسد، پایبند به اخلاق، صاحبِ عنوانی که شریف است

.
با تذکر این نکته که فرانسوی ها در تلفظ “ر”ندارند و اگر دارند کمتر به زبان می آورند، رِ آنها بیشتر از آن که “ر”باشد، “ق” است و گاها ق ای که “خ” است
لذا بایست در داوری طرفِ مخاطبِ پارازیت شدهِ شما ر گرفت که “رُبِل” شما برای او یک آبشتکل به گوش می آید
و با یاد آوریِ  این نکته که شکسپیر در ترکیبی وصفی از این واژه برای فاحشگان سود برد در مکبث
اما
عطف به آنچه درباره رفراندوم و مغلطه اکثریتِ متبوعه عرض نمودم
جانم مهربانم کتاب خوانم آگاهم
دموکراسی هم در تعریف کهنِ باستانیش هم مدرنش یک واژه نااصیلِ چند مفهومیست که تنها به هذیانِ گمراه کنندهِ موبوکرات راهبری دارد
در اکثرِ جوامع همین واژه بود که بساطِ غوغاسالاری ر آن چنان که لیوتار در وضعیت پست مدرن می گوید، برپا داشت
و باز معتقدم نه تنها من در انقلابی کلسیک یا مدرن بلکه در یک شبهِ ریفرمِ سانتیمانتالِ اولترا پست مدرن به سر می برم که تنها نتیجهِ محسوسِ آن، از هم گسیختگیِ چند وجهیِ غیر متقارن اجتماعی و فرهنگی خواهد بود
که آغداشلو آیدین درست می گفت که ملتی که بخواهد پانصد پله مدرنیزاسیون پلورال ر در پنجاه سال طی کند، در پله آخر بیش از آنکه موجودی کروات زده و عطر آگین به نظر رسد، موجودی شلخته و معرقِ متعفن به چشم و لمس و بینی خواهد آمد
.
ابراهیم پوباقر
نوامبر ۲۰۲۲
مازندران