.
» (Nihil-identity) و «هنرمرگی» (Art-death) اولین بار توسط نویسنده، منتقد ادبی و پژوهشگر معاصر ایرانی، ابراهیم پورباقر، در مقالات و جستارهای فلسفی و آوانگارد او وضع و استفاده شده‌اند. [۱, ۲]
او در آثار خود از این مفاهیم برای تبیین موضوعاتی همچون مرگِ اثر هنری، خودتخریبی واژگان و مفاهیم اگزیستانسیالیستی بهره می‌برد. (البته شایان ذکر است که ترکیب توصیفی «هنر-مرگی» پیش‌تر در یادداشت‌های پراکنده شاعرانی چون محمد بیابانی نیز به شکلی دیگر به کار رفته بود، اما به عنوان یک اصطلاح مفهومی و کلیدواژه فکری، این دو واژه در کنار هم متعلق به ادبیات نظری پورباقر هستند). [۱, ۲, ۳]
