<span class="vcard">ozer</span>
ozer
I'm Ebrahim Pourbagher

داستانِ در امان ماندنِ قطر، عمان، حتی امارات و سوئیس از تروریسم اینه که هیچ چاقوئی دستهِ خودشه نمی بره، فرضِ وجودِ تروریستِ مستقل در جهانِ حاضر یک فرضِ محاله، تروریست ها جزئی از معادلاتِ کلانِ جهانی هستند برای پایا نگه داشتنِ پولِ کاغذی به عنوانِ ابزارِ بی ارزشِ سیاسی در تجارت و معامله

وقتی نرخ ارزش گذاری یک ارز خارجی گران می شود قطعا دارد در جایی عوایدش می ریزد به جیب مردم صاحبِ آن ارز و تاسف بار تر این که حکومت گرِ کشورِ مقصد با حکومت گرِ کشورِ مبداءِ صاحبِ آن ارز هماهنگ است برای برداشتن کلاهِ توده اما این قاعده تا جایی قابل توسعه است و بیشتر نه رویارویی بزرگ

هنگامی که در باره مشکلات اقتصادی کشوری همانند اردن حرف می زنند یکی می گوید فلان کار ر نکرده اند آن دیگری می گوید بایست به گونه ای دیگر عمل می نمودند و انگار نه انگار یک گروه خاص سالیان سال است چون اختاپوس بر تمام امور معیشتی و سیاسی آن جغرافیا سایه منحوصش ر گسترانیده و پرسش در باره آن به عمد از دایره پرسمانیِ جهانی خارج شده است

فکر نمی کنم کسی به غیر از هومن سیدی بتواند بدون درام بدون دکوپاژ بدون بازیِ بازیگر یک نفیلم به نام جنگ جهانی سوم بسازد که بخواهد به واسطهِ این اثرِ ادائی بنشیند بر سریرِ خود گوه پنداری و بگوید که مشتی چرند سازِ متوهم در سینماء ایران خیلی مهمند کرکتر هاء در نیامده که گاها در حد یک تیپ نمایشی تنزل می کنند و محسن تنابنده ای که مثل همیشه لب و لوچه اش آویزان است و لهجه ای که هنوز در پایتخت گیر کرده است آقای سیدی شما هم چون کاوه قهرمان سیزده هزار و پونصد تومان به من بدهکاری

تروریست نداریم، این یک اصل این جهانیست، اگر تروریست می داشتیم، عمان، قطر، موناکو یا زوریخ هر کدام به تنهایی هدفی با ارزش تر می بود، تروریسم خود بخشی از ارتش سرمایه داریِ جهانیست برای نگه داشتنِ ارزشِ پولِ کاغذی و اهمیتِ امرِ سیاسی